Automne à Carcassonne

Bonjour chers amis et famille,
Jeetje ik ben al over de helft van mijn verblijf hier, ongelofelijk! In het moeilijke begin had ik nooit gedacht dat de tijd uiteindelijk zo snel zou gaan en dat ik het zo naar mijn zin zou hebben, ik ga het hier over minder dan 7 weken missen! Nu ik dit bericht schrijf is het avond, ik ben net teruggekomen van een waanzinnig weekend Toulouse, heb lekker gedoucht en zit nu met een kopje thee achter mijn laptop. Heerlijk om je week op deze manier voor jezelf te evalueren, genieten om terug te kijken op alle leuke dingen die ik deze week gedaan heb. Op het werk is het voor mij nu al helemaal quotidienne, maar ik heb een nieuwe, heel belangrijke opdracht gekregen. Celine, mijn collega heeft wel 10 keer gezegd hoe important het was dat ik me heel goed moet concentreren en gestructureerd moet werken. Ik ga namelijk aanpassingen maken in het bestellingensysteem, als ik dus iets verander wat niet klopt zullen klanten verkeerde bestellingen afgeleverd krijgen, en dat is geen leuke grap voor LGI, dus ik ga mijn uiterste best doen geen fouten te maken, al vind ik het wel een beetje spannend en is het een grote verantwoordelijkheid. Maar dat is een van de stappen die je ondergaat als je volop in ontwikkeling op je 18e in het buitenland werkt. Verantwoordelijkheid en risico´s nemen…
Afgelopen dinsdag heb ik met mijn collega Muriel bij de grote supermarkt net buiten het centrum boodschappen gedaan, ontzettend handig voor mij want het assortiment is groter, het is goedkoper en ik kan veel zware dingen kopen omdat we met de auto zijn. Lekker alledaags zou je zeggen, maar woensdag toen ik op internet mijn rekening controleerde zag ik dat het bedrag twee keer was afgeschreven, dat bleken dus toch hele dure boodschappen, helemaal omdat ik ook nog wat dingen had gekocht voor Felix, die zijn was en boodschappen op hetzelfde tijdstip gepland had. En dan is er weer zo´n stap in je ontwikkeling, je moet het helemaal zelf oplossen, vanuit het verre buitenland. Na een telefoontje naar de ING en E. Leclerc was ik iets wijzer en ben ik diezelfde avond nog naar de Leclerc gegaan en daar heb ik verrast door mezelf mijn verhaal gedaan. Een geïnteresseerd ‘Ohhh je bent 18 en Nederlands en woont op jezelf en werkt in Frankrijk gesprek’ en een compliment dat ik zo goed Frans sprak later, heeft de vrouw me uitgelegd dat ze de kassaregistratie zou nakijken en dat ze het overzicht zou faxen, als het daadwerkelijk twee keer was afgeschreven ze het bedrag op mijn rekening terug zouden storten. De volgende dag bleek uit de fax helaas dat de fout niet bij Leclerc lag maar bij de bank. Toen heb ik weer contact opgenomen met de ING die me vertelden dat ik af moest wachten en mijn rekening in de gaten moet houden...geduldig zijn dus.
Donderdagavond had ik leukere dingen te doen, de Foyer had een kookavond georganiseerd voor alle bewoners van de foyer. De kookavond vond plaats in de andere jongerenfoyer hier in Carcassonne, daar is namelijk een grote keuken met een eetzaal. Eenmaal aangekomen werden we verkleed tot echt keukenpersoneel met schorten, handschoenen en van die ontzettend aantrekkelijke haarmutsjes. Op het menu stonden gerechten van allerlei nationaliteiten, Engelse desserts, Bulgaarse voorgerechten en een Vietnamees hoofdgerecht, jammieee! Mijn Vietnamese buurman is namelijk een ontzettend goede kok en had zich ter gelegenheid van de kookavond werkelijk uitgeleefd! Niet alleen het eten was geweldig maar ook de sfeer, zo met zijn allen koken en samen eten is fantastisch. Eenmaal terug gekomen in de foyer hebben we dat dan ook weer voortgezet in onze wekelijkse donderdagavondborrel, voor mij en Felix niet altijd even prettig dat het op donderdag is omdat wij op vrijdag in tegenstelling tot de rest gewoon moeten werken! Op de vrijdag zijn we dus meestal wat minder in vorm en zitten we regelmatig een beetje te geiten aan ons bureau, maar dat moet ook kunnen zo eens in de week! Maar feestbeesten dat we zijn houd het ons niet tegen om er ook de vrijdagavond gewoon op uit te gaan, Mia een meisje (meer een vrouw, ze is 27) uit Australia had op internet gelezen dat er een gratis jazzconcert zou zijn in La Cité, het oude stadscentrum, dus hadden we met een hele groep afgesproken daar heen te gaan. Eenmaal aangekomen bleek dat je een kaartje moest reserveren en dat het helemaal niet gratis was, waarop wij besloten naar een wijnbar te gaan. Een geslaagde actie, ik wilde toch de 21e verjaardag van mijn zus vieren! Nadat alles in het oude stadscentrum om 1 uur gesloten was zijn we richting een bar in het centrum gegaan, waar we heerlijk hebben gelounged in een Marrakech-achtige setting, teruggekomen in de foyer om half 4 vonden we het nog niet genoeg en hebben we onze avond in de foyer voortgezet met alles wat we van de avond van tevoren nog voor handen hadden. Dit bleek de zaterdagochtend uiteindelijk minder slim, want met dezelfde groep zouden we om half 10 vertrekken richting Toulouse. Iedereen nog met een halfwakkere blik zijn we vertrokken voor wat een mooi weekend is geworden. Eenmaal aangekomen hebben we overdag de stad verkend en jeetje wat is het daar hip, chique en studentikoos tegelijk, een heerlijke stad om te zijn, ’s avonds hebben we met de hele club gegeten in het hotel. Het hotel was een heel aangename verrassing, ontzettend mooie en grote kamers, heel modern en dat voor 12 euro per persoon per nacht! Na het eten is iedereen rustig gaan soigneren en hebben we ons klaargemaakt voor een avond uitgaan in Toulouse, Halloween-style! In de eerste discotheek waar we terecht waren gekomen was de sfeer fantastisch en had iedereen het naar zijn zin, toch was iemand op het idee gekomen om naar een discotheek te gaan waarvan iemand gehoord had dat het daar helemaal geweldig zou zijn, dit liep uiteindelijk uit op een hele lange wandeling, waarna iedereen voornamelijk heel moe was en zere voeten had (vooral de meiden die voor de gelegenheid stilleto’s hadden aangetrokken). Toch voldaan zijn we om half 5 aangekomen in ons hotel, eindelijk slapen! Tot Nico om half 11 aanbelde en ik de deur in net wakkerstand in pyjama opendeed en hij voor de deur stond met pains au chocolat met de boodschap dat we binnen een uur onze kamer uit moesten zijn. Een uur later stonden we gepikt en gesteven klaar voor nog een ander dagdeel in het mooie Toulouse en dat was genieten. Maar nu om 19.51 uur ga ik een einde breien aan dit bericht anders wordt het te lang en daarbij heb ik ontzettend veel zin om te gaan slapen, zodat ik morgen in vorm ben om aan mijn spannende nieuwe opdracht te beginnen. Bedankt voor alle lieve kaarten en kattenbelletjes (Mariet!), ik moet inmiddels ruimte gaan maken in mijn kast, super! Heel veel liefs en een hele dikke kus en tot over 6,5 week!
Gros Bisou, Roos