Le bon temps à Carcassonne

Bonjour tout le monde,
Sorry dat ik vorig weekend geen verslag heb geplaatst, naast een Italiaanse soiree op vrijdag 6 november had ik weinig beleefd en weinig inspiratie was een andere oorzaak van het ontbreken van een verhaal. Over deze week heb ik echter ontzettend veel te vertellen, een lang verhaal dus om jullie te belonen voor jullie geduld en uiteraard jullie leestrouwheid (ik voel me echt vereerd!). Ik weet hoe moeilijk het is om dit soort dingen bij te houden en het is uiteraard niet verplicht. Moe maar voldaan zit ik nu op mijn kamer aan mijn bar voor jullie een verslag te typen. Nagenietend van alles wat ik deze week heb meegemaakt. Deze week was een drukke week, een week waarin ik veel aan mijn belangrijke opdracht heb gewerkt die overigens goed gaat al blijft het spannend. Ook bood deze week mij een aangename verrassing; ik bleek op woensdag vrij te zijn, een lekkere break midden in de week. Om dit te vieren hadden we met alle meiden van hier besloten een girls night out te organiseren, inclusief Domino’s pizza en de bioscoop. Heerlijk zo’n avond met pizza’s en even zonder alle kerels haha, toen letterlijk alles op was zijn we richting de bioscoop gewandeld, een prachtig historisch pand midden in het centrum met drie zalen, in zaal 2 draaide die avond ‘Les herbes folles’ oftewel de gekke kruiden, dat de film gek/ folle was dat was duidelijk maar die herbes hebben wie op het witte doek niet gevonden. Desondanks hebben we met zijn allen ontzettend genoten en zijn we na de film nog naar de bar gegaan om toch ook nog de kerels te vergezellen die zich hoogstwaarschijnlijk toch gepasseerd voelden! De hierop volgende woensdag heb ik werkelijk niks gedaan, maar er was ook niets te doen, alle winkels en cafés waren gesloten als gevolg van de nationale feestdag, waarvan ik nog niet weet aan wie ik deze dag te danken heb. Woensdagavond weliswaar stond er een ontzettend leuke soiree op de planning, de soiree karaoke. Veelbesproken en georganiseerd door mij en mijn Vietnamese buurman Sony (hij is vast vernoemd naar zijn enorme Bravia die op zijn kamer pronkt). Met ruim 22 man hadden we afgesproken in Studio 16 die in totaal 10 vierkante meter beslaat om een avond uitgebreid te zingen, te dansen, te praten en te genieten. En veelbesproken is deze soiree nog steeds, morgen staat er namelijk een gesprek met de directeur op ons te wachten als gevolg van geluidsoverlast. Maar wat wij hebben begrepen zal dit gesprek slechts een waarschuwing inhouden dus was dit het driedubbel waard. We hebben tot 3 uur ’s nachts (een stel zijn er nog langer door gegaan) de sterren van de hemel gezongen en hebben er een onvergetelijk kamerfeest van gemaakt. En dat we geluidsoverlast hebben veroorzaakt geloof ik graag, ik had eerder mijn bed opgezocht dan de meeste anderen omdat ik de ‘volgende’ ochtend om 6.45 mijn wekker weer zou horen en ik me toch ook een beetje moest kunnen concentreren op mijn werk. Eenmaal op mijn kamer was mijn vroegtijdige vertrek onzin want ik kon nog even goed alles meeluisteren en meezingen als toen ik nog in dezelfde ruimte was. Donderdag werd een misselijke dag…op het werk verliep alles achter prima en heb ik ’s avonds zelfs nog alle vloeren gedweild, volledig voorbereid op wat er zich de vrijdag zou plaatsvinden.
DE KOMST VAN PAPA, MAMA EN JUR! Jeetje wat zag ik daarnaar uit, het was inmiddels al weer 3 weken geleden dat Floor hier was en ik had weer behoefte aan familie. Vrijdag in de namiddag was het dan zover, een beetje zenuwachtig nog even alles nagekeken op mijn kamer ben ik uiteindelijk naar de hal van de Foyer gelopen waar ik papa, mama en Jur zou opvangen die met een taxi vanaf het vliegveld naar me toe zouden komen. In gesprek met Evelyn in de hal zei ik plotseling Sssssttt…stil eens en toen hoorde ik 3 bekende stemmen discussierend over waar ze aan zouden bellen. Daar stonden ze dan, 10 weken geleden dat ik ze gezien had, onwerkelijk en ontzettend fijn. Meteen druk aan de praat zijn we naar boven gegaan en heb ik mijn ouders en broer rondgeleid door mijn Franse stulpje. Wat een heerlijk gevoel dat ze er nu eindelijk een beeld bij hebben. Uitgepraat raakten we niet waarna we richting het voor ons niet onbekende restaurant La Divine Comedie zijn gelopen waar we heerlijk gegeten en genoten hebben van elkaars gezelschap. Tegen mijn vrienden in de Foyer had ik gezegd dat ik mijn ouders mee zou nemen naar de bar zodat ze ze konden ontmoeten, maar toen we uitgegeten waren was het nog vroeg en verwachtten we al dat er in de bar weinig mensen zouden zijn. Toch zijn we er naartoe gegaan en hebben we met zijn 4en rustig wat gedronken. Papa en mama zijn hierna naar hun prachtige hotel gegaan en Jur en ik besloten een soiree van een van mijn vriendinnen in de Foyer bij te wonen waarop we met zijn allen richting de bar zouden gaan, een groot succes samen met mijn grote broer.
Zaterdagochtend om 11 uur hadden we met papa en mama op la place Carnot afgesproken om wakker te worden met een koffietje op het terras en verse croissantjes en Pains au chocolat van de markt. Mazzel met het heerlijke weer, 17 graden en een zonnetje zijn we nog een tijdje op het terras blijven hangen en hebben we gewandeld en wat winkels gezien in het gezellige centrum van Carcassonne. Een fijn gevoel om me weer even het kind in een gezin te voelen, hoe raar dit ook klinkt, naast op jezelf wonen geeft dat je een goed gevoel. Rond de lunch leek het Jur een leuk idee om met zijn tweetjes op mijn kamer te lunchen en gezellig met zijn tweeën wat tijd door te brengen en eens lekker te kletsen. Dit hebben we gedaan en om half 5 hadden we weer met papa en mama afgesproken om een bezoekje te brengen aan la Cité, het oude stadcentrum. Hoewel we dit al vaker bezocht hebben blijft het bijzonder en helemaal als je onderweg een Marokkaanse bruiloft op locatie aantreft, inclusief meevervoerde band. Hoe vaak ik La Cité nu inmiddels ook al gezien heb, ik besefte me dat het je gezelschap is die het bezoek bijzonder maakt en dat gezelschap was geweldig! ’S Avonds wederom uit eten geweest (wat is het fijn als je even twee avonden niet hoeft te koken!) en uiteindelijk bekaf richting onze bedden gegaan, waar Jur en ik nog een filmpje hebben gekeken. Zondagochtend om 10.44 ontwaakte ik en maakt ik Jur geschrokken wakker omdat om 11.00 papa en mama voor de deur zouden staan. Toch nog redelijk op schema konden we de deur voor ze openmaken en zijn mama en ik rustig naar de bakker gelopen voor verse croissants en maxi Pains au chocolat voor Jur, na een lekker ontbijtje met zijn 4en op mijn kamer hebben we nog een laatste terras opgezocht en beseften we ons dat het weekend eigenlijk veel te snel voorbij was gegaan en dat diezelfde midden ze alweer weggingen. Keurig om 3 uur kwam de taxi voorgereden en hoewel afscheid nemen nooit leuk is, gaf mij het vooruitzicht dat ik over 4,5 week weer thuis ben me toch ook wel een rustgevend gevoel. En daarbij weet en wil ik nog optimaal genieten van de tijd dat ik hier nog ben, de tijd gaat zo ontzettend snel en ik wil nog van alles doen. Op dit moment is het 20.22 uur en heb ik besloten mijn bed op te zoeken, na een week waarin ik nog geen enkele nacht echt goed geslapen heb ben ik eraan toe, zodat ik morgen weer fris aan een week hard werken kan beginnen. Ik hoop dat ik jullie volgende week weer heerlijke verhalen kan vertellen, voor nu: welterusten!
Ontzettend veel liefs,
Roos